Arif, sənin yetmiş yaşına yazdığın şeiri oxudum. Qəribə hislər gəlib keçdi, titrətdi və yayıldı.
Səni cavan yaşda görmüşdüm, yaxın günlərdə FB-də şəklini gördüm, diksindim. “Bu adam kimdi?” – dedim. Biz tərəflərin kişiləri yaşlaşanda necə olursa… Təzə-təzə xatırladım.
“Üçüncü atlı” poemasında narın tərifi var: “Pərdədə saxlanır hər üç-dörd gilə…”
Xeyrxahlıq da belədi. Pərdədə saxlanır.
Bəzi insanlar dünyaya kimlərinsə borclarını ödəməyə gəlirlər. Pulnan, var-dövlətnən yox, səfərlə, yaşıl gözlərlə, insani baxışlarla… Sən, Arif, bizim həyatımıza məlhəm oldun.
Səni Etimad yaxşı tanıyar. 90-cı illərdə orda, Moskvada ölkəmiz adına nələr eləmisiz, mən bilirəm. Sonra şeirlərin. Sizin ədəbi nəsli yaxşı tanıdım. Sən ruhani müstəvidə görünə bilən şeirlər yazdın.
İnsan bəzən bir şeiri ölümünə qədər yazır, bitmir, son misra pıtraklanır, cücərtilər verir. Fikrimcə, Məstan Günərin bütün şeirləri bir yana, “Obalardan əsən yellər” başqa bir yana… Bu ikincisi həmin son misra məsələsidir.
Sən özün şeirsən, nar dənəsi kimi pərdədə saxlanan. Bir gün onsuz yetişəcək, o zümzümə etdiyimiz mətn bitəcək. Yetmiş yaşına yazdığın şeirdə bunları hiss etdim.
Sən əvəzsiz adamsan, heç zaman “şairəm” ədasıyla gəzmədin, heç zaman…
Sən doğulduğun kəndin ən nurani ixtiyar kişisisən…
Sən Arif Fərzəlisən.
Açdın əllərini yaz yağışına…
Sənin mehqarışıq yağışların təzə başlayır…
Cavanşir Yusifli
Filologiya elmləri doktoru, professor