Barmaqlar ağızda –şən fitim artıq,
Etməli olduğum son əyləncədir.
Çünki çox davakar olmağım mənim,
Ucuz şöhrətimi məhv edib gedir.
Həyatda çox gülünc itgilər olur,
Ən gülünc itkisə, utanmağdı tək
Allaha bir zaman inandığımçun,
İndisə inam yox, ağrayır ürək..
Dünyəvi ölümtək içim yandırır,
Heçə üflədiyim qızıl keçmişim.
Ulduztək parlayıb ucalmaq üçün,
Qalmaqal, kobudluq oldu tək işim.
Şair təbində var şıltaqlıq etmək,
Durduqca üstündə ölümcül möhür.
Qara qurbağayla ağ qızılgülün,
Nigahın istədim kəsim bir dövür.
Qoy gərçək olmasın, yaddı o burda.
Qurubsa ruhumda şeytanlar yuva
Demək ki, mələklər yaşayıb orda.
Onunçun belə bir kirli libasda,
Son anımda, fəqət istərdim ki mən
Söyləyim mənimlə gələn dostlara, –
Etdiyim hər böyük günaha görə,
Hər lütfə inamsız olduğum üçün
Qoysunlar tabuta Rus köynəyində,
Сукин сын
Снова выплыли годы из мрака
И шумят, как ромашковый луг.
Мне припомнилась нынче собака,
Что была моей юности друг.
Нынче юность моя отшумела,
Как подгнивший под окнами клен,
Но припомнил я девушку в белом,
Для которой был пес почтальон.
Не у всякого есть свой близкий,
Но она мне как песня была,
Потому что мои записки
Из ошейника пса не брала.
Никогда она их не читала,
И мой почерк ей был незнаком,
Но о чем-то подолгу мечтала
У калины за желтым прудом.
Я страдал… Я хотел ответа…
Не дождался… уехал… И вот
Через годы… известным поэтом
Снова здесь, у родимых ворот.
Та собака давно околела,
Но в ту ж масть, что с отливом в синь,
С лаем ливисто ошалелым
Меня встрел молодой ее сын.
Мать честная! И как же схожи!
Снова выплыла боль души.
С этой болью я будто моложе,
И хоть снова записки пиши.
Рад послушать я песню былую,
Но не лай ты! Не лай! Не лай!
Хочешь, пес, я тебя поцелую
За пробуженный в сердце май?
Поцелую, прижмусь к тебе телом
И, как друга, введу тебя в дом…
Да, мне нравилась девушка в белом,
Но теперь я люблю в голубом.
1924
Küçük
Sıx çiçəklər kimi səs-küy salaraq,
Yenə illər qaranlıqdan boylandı,
Gəncliyimdə mənə yaxın dost olan,
Həmin o it xəyalımda canlandı.
İllər ötüb, gedib artıq gəncliyim,
Əldən düşən qoca, çürük ağactək.
Yadımdadır, ağ libaslı bir qıza,
Məktublarım daşıyardı o köpək.
Hər kəsənin olmur yaxın bir kəsi,
Mənim üçün o bir nəğmə kimiydi.
Həmin itin çünki boyun bağından,
O heç vaxtı oxumazdı onları,
Yazım isə ona tamam yad idi.
Sarı göldə tikanlı kol dibində
Əzabdaydım, ondan cavab istədim…
Gözləmədim… çıxıb getdim… sonunda
İllər sonra… çox tanınmış şairtək,
Yenə durdum doğma qapı yanında.
Əlbəttə ki, çoxdan ölmüş həmin it,
Amma eyni rəngdə, mavi çalarla
Qarşıladı məni onun gənc oğlu
Hürüşündə həmin coşqun qərarla.
Üzə çıxdı yenə ruhun ağrısı.
Bu ağrıyla sanki gəncəm yenidən,
Könül istər məktub yaza doğrusu.
Xoşdur mənə köhnə mahnı dinləmək,
Bircə hürmə, hürmə daha, nə olar!
İstəyirsən, öpüm səni, ay itcik,
Oyatdığın üçün məndə xoş bahar.
Səni öpüp bədənimə sıxaram,
Bir dost kimi apararam evimə.
Hə, xoş idi ağ geyimli qız mənə
Göy geyimli indi sahib sevgimə.
Sergey Yeseninə məktub
Məndən salam olsun sənə, ey dahi sənətkar,
Aləmdə öz əşarı ilə daim olan var.
Səntək elə şair bu cahana daha gəlməz,
Taki nə qədər vardısa dünya adın ölməz.
Misralarının hər biri bir ləli-cəvahir,
Bircə oxunuşla eləyir hər kəsə təsir.
Amma səni dövlət həmişə istədi sıxsın,
Xaincəsinə boş yerə sıxmaq ilə yıxsın.
Çünki sənin hər bəndin əsas yurd ilə bağlı,
Millət isə bu səndəki həssas dilə bağlı.
Bunlarsa sovet dövlətinə sərf eləmirdi,
Onlar sənə heç xoş yaşamaq da diləmirdi.
Ol ağlı dayazlar səni zindanlara atdı,
Haqsız yerə onlar sənə min zülmü yaşatdı.
Lakin yenə də sınmadın, öz bildiyin etdin,
Azadlığa doğru aparan yol ilə getdin.
Bu yolda da çox qalmaqalın qurbanı oldun,
Heç düşmədin, aşiqlərinin heyranı oldun.
Amma ölümün, şaira, əfsanəyə döndü,
Hər kəs bu ölüm haqda da min fikrə büründü.
Rəxşan səni sevməkdə olanlar ilə birdir,
Hər dəm deyir, ölmündə sovetlərdi müqəssir.
